اهالي خانههاي آسماني! سلام. براي شما روزهايي دلانگيز و احوالي عطرافشان آرزو ميکنيم. بار ديگر توفيق يافتيم که در خانه صفا و مهر شما و خانههاي خاطرههاي طربانگيز و روحافزايتان و در يک کلمه «خانه همه خوبيها» به ديدارتان بياييم.
سالي که صداي نَفسهاي زمستاني آنرا ميشنويم، به نام «نوآوري و شکوفايي» ناميده شده بود. حضور ما در خانه شما و تلاشمان براي شکفتن غنچهها و شکوفههاي زندگيتان با همين دليل، توجيه يافت. بار ديگر آمديم که سردي اين زمستان را در کنار هم، گرم و دلانگيز و مصفا کنيم.
واقعاً از صميم دل و سويداي جان مسروريم که همنشين شما شدهايم. بيشک شما هم قبول داريد که ما ميتوانيم براي هم بهترين انيس و مونس باشيم؛ چرا که در خانه دل ما و شما «خدا و ياد او» موج ميزند، و چون چنين است، مظهر نام زيباي خدا «يا خير مونس و انيس» شدهايم. مگر نشنيدهاي کلام دلنشين شاعر دلداده را:
دلت را خانه ما کن مصفا کردنش با من به ما درد دل افشا کن مداوا کردنش با من
اگر گم کردهاي اي دل کليد استجابت را بيا يک لحظه با ما باش پيدا کردنش با من
اما اين خانه، صفاي ديگري هم ميخواهد؛ ياد و نام مهديِ فاطمه، آرامبخش دل منتظران و دردمندان است. چه بگوييم که نيمنگاه کريمانهاي به خانه دل ما و شما و خانه همه خوبان بيندازد جز اينکه:
الا نسيم به کويش اگر کني گذري بگو به دوست که ما را ز خاطرت نبري
به سرو ناز اگر قامتت کنم تشبيه غلط بود که تو از سرو ناز نازتري
به اميد حق
محمد دولتخواه
معاونت تربيتي فرهنگي